Extrait latin des Géorgiques de Virgile

Taenarias etiam fauces, alta ostia Ditis,

Et caligantem nigra formidine lucum

Ingressus Manisque adiit regemque tremendum

Nesciaque humanis precibus mansuescere corda.

At cantu commotae Erebi de sedibus imis

Umbrae ibant tenues simulacraque luce carentum,

Quam multa in foliis auium se milia condunt,

Vesper ubi aut hibernus agit de montibus imber,

Matres atque viri defunctaque corpora vita

Magnanimum heroum, pueri innuptaeque puellae

Impositique rogis iuuenes ante ora parentum :

Quos circum limus niger et deformis harundo

Cocyti tardaque palus inamabilis unda

Alligat et noviens Styx interfusa coercet.

Quin ipsae stupuere domus atque intima Leti

Tartara caeruleosque implexae crinibus angues

Eumenides tenuitque inhians tria Cerberus ora

Atque Ixionii vento rota constitit orbis.

Iamque pedem referens casus evaserat omnis

Redditaque Eurydice superas veniebat ad auras

Pone sequens (namque hanc dederat Proserpina legem),

Cum subita incautum dementia cepit amantem,

Ignoscenda quidem, scirent si ignoscere Manes:

Restitit Eurydicenque sua miam luce sub ipsa

Immemor heu ! victusque animi respexit. Ibi omnis,

Effusus labor atque immitis rupta tyranni

Foedera, terque fragor stagnis auditus Averni.

Illa : « Quis et me, inquit, miseram et te perdidit, Orpheu,

Quis tantus furor ? En iterum crudelia retro

Fata vocant conditque natantia lumina somnus.

Iamque vale : feror ingenti circumdatanocte

Invalidasque tibi tendens, heu ! non tua, palmas. »

Dixit et ex oculis subito, ceu fumus in auras

Commixtus tenuis, fugit diversa, neque illum

Prensantem nequiquam umbras et multa volentem

Dicere praeterea vidit ; nec portitor Orci

Amplium obiectam passus transire paludem.

Les Géorgiques , IV, 467-503, Virgile